Triatlon is vergelijkbaar met busy season, maar dan in sportvorm.

Beide vragen om voorbereiding, ritme, focus, en (laten we eerlijk zijn) een vrij professionele relatie met koffie en het strategisch omgaan met slaap. Sinds ik train voor een triatlon voor KiKa merk ik steeds vaker hoeveel overeenkomsten er zijn tussen sport, accountancy en de weg naar RA: je bouwt rustig op, werkt toe naar piekmomenten en leert dat consistentie altijd belangrijker is dan één uitzonderlijke prestatie.

Daar sta ik dan, vrijwillig om 07:00 in een zwembad, ik probeer gecontroleerd adem te halen terwijl een pensionado mij moeiteloos inhaalt. Daarnaast vraag ik me tijdens de looptrainingen regelmatig af waarom mensen dit voor hun plezier doen.
Toch train ik inmiddels serieus voor een triatlon, in mijn geval voor KiKa. En hoe meer ik train, hoe meer ik de gelijkenis tussen een triatlon en werken (en studeren) binnen de accountancy begin te zien. Niet omdat accountants massaal in lycra rondlopen (gelukkig niet) maar omdat beide werelden verrassend veel op elkaar lijken.

Het ziet er van buiten makkelijker uit dan het is

Mensen zien vaak alleen het eindplaatje.

Bij accountancy zien ze de carrière, de titel, het nette LinkedIn-profielen en de ‘mooie kansen’.
Bij een triatlon zien ze de finishlijn, een medaille, een Instagram-foto en flink wat ‘kudos’ op Strava.

Maar bijna niemand ziet de tussenfase: de vroege ochtenden en late avonden.
De vermoeidheid, tegenslagen of het simpelweg hebben van ‘geen zin’.
De twijfel of je schema überhaupt realistisch is en het continu schakelen tussen werk, studie, sport en een sociaal leven dat ergens tussendoor probeert te bestaan.

Accountants zijn eigenlijk duuratleten

Hoe langer ik hierover nadenk, hoe meer ik geloof dat accountancy geen sprintberoep is: het is een duursport. Je redt het niet op talent alleen. Uiteindelijk winnen niet de mensen die één week extreem hard gaan, maar degenen die jarenlang consistent blijven zonder zichzelf volledig op te branden.
Dat geldt net zo goed voor triatlontraining.
Niemand wordt fitter van één heroïsche trainingsdag. Sterker nog: meestal krijg je daar alleen spierpijn van en heb je de dag erna spijt van je eigen enthousiasme. De echte vooruitgang zit in ritme. In herhaling. In op dagen verschijnen waarop niemand applaus geeft.

Het mooie aan duursport

En toch zit er, naast alle overeenkomsten, ook een verschil tussen accountancy en duursport. Juist dat verschil ben ik steeds meer gaan waarderen tijdens het trainen: sport is altijd eerlijk. Een spreadsheet kun je netjes maken. Een planning kun je mooi presenteren. Maar een lange duurloop interesseert zich totaal niet voor excuses.

Te weinig getraind? Dan voel je dat.
Te weinig geslapen of slecht gegeten? Dan voel je dat ook.

En ergens vind ik dat verfrissend. In een wereld vol targets, deadlines en schermtijd is het prettig om af en toe iets te doen waarbij alleen inspanning telt.

De echte overeenkomst

Zowel een triatlon als accountancy en de weg naar RA draaien uiteindelijk om hetzelfde: Leren omgaan met lange termijn doelen terwijl het dagelijks leven gewoon doorgaat. Niet stoppen wanneer het zwaar wordt, niet te hard van start gaan. Accepteren dat progressie langzaam gaat en ontdekken dat discipline over het algemeen heel onromantisch voelt.

Soms weet ik nog steeds niet helemaal waarom ik dacht dat een triatlon een goed idee was.
Maar ergens tussen het zwemmen, fietsen en hardlopen door, begin ik het langzaam te begrijpen.

Oproepje

Als (toekomstig) accountant weet ik dat kleine bedragen opgeteld verrassend veel impact kunnen hebben. Dat geldt ook hier.
Ik train deze triatlon voor KiKa en iedere donatie, groot of klein, draagt bij aan onderzoek naar kinderkanker en betere behandelingen voor kinderen die dat hard nodig hebben.

Wil je bijdragen? Dat kan via mijn actiepagina: Klik hier voor mijn KiKa actiepagina