MENU
  

Het meisje & de accountancy, First Impressions Last

“Volgens mij zit ik hier”, zo eindigde het eerste deel van het feuilleton Het meisje & de accountancy. Hoe gaat het verder met onze vogel? Is ze inmiddels al wat geland in het foerageergebied van het accountantskantoor?

Aflevering 2: First Impressions Last

Heb ik altijd: te veel bezig met “Stevige handdruk en tegelijkertijd in de ogen kijken” en een standaard “Zo jij komt dus ons team versterken?” dat de naam nooit de eerste keer mijn geheugen arriveert. Maar goed dat Destiny’s Child nu niet verschijnt met “Say my name, Say my name!” met haar naast me. Ik zou de situatie niet kunnen redden.

Als een bezeten hacker die een wachtwoord geforceerd probeert te kraken gooi ik wat termen in mijn Outlook searchbox als: “Nieuwe collega’s, Aangenomen, New Hires.”. Ah! Een veelbelovende mail van een HR-manager. Een naam wordt vermeld: ene Denise. Google, Linkedin, Facebook en de interne communicator check geeft resultaat. De naald in de hooiberg: het is Denise! Denise komt naast mij zitten.

Ik voel me verplicht om de betonnen muur van een culture shock vriendelijker in te laten dalen, maar ik realiseer me dat ik gehandicapt ben om dit op goede wijze te laten verlopen. Als rasechte Zuidas-vent zijn mijn enige echt sterk ontwikkelde middelen vooral retorische: kutgrappen en slechte maar, geef toe, mooie verhalen. Wat dat betreft is deze vriendelijkheidstaak (Collegae, ontvang Denise met open armen!) voor mij als een hond die probeert te lezen.

Een vrouwelijke supervisor redt mij door bij haar bureau te staan. Zij heeft wel dat natuurlijke vriendelijke aura en je ziet de nervositeit bij onze nieuweling die door het leven gaat als Denise, langzaam verdwijnen.

De formele introducties gehad vertel ik haar dat we gelijk hard van start gaan en een Pre Engagement Meeting hebben vandaag. Na korte uitleg en achtergrond van cliënt en bedoelingen vraag ik haar de volledige verantwoordelijkheid te dragen voor de volgende belangrijke taak: “aandachtig zijn en notuleren!”. Ze knikt.

We nemen plaats in de afgesproken kamer. De manager komt binnen. ‘Hallo’, hij schudt de hand van Denise zonder haar aan te kijken. Introductie klant, key issues komende audit, de PEM gaat van start. En Denise schrijft en schrijft. Dan valt er een stilte en zegt de manager, op een toon alsof hij Denise persoonlijk heeft aangesteld om zijn woorden statuur te geven: “Ik leid vrouwelijke collega’s alleen maar af van hun werk tijdens audit, dan weet je dat” en hij gaat door. Denise kijkt mij direct aan.

Een schrijver zei ooit: “If you want to tell people the truth, make them laugh, or otherwise they will kill you”. 

Ze doet mij denken aan een documentaire van Discovery. Waar dieren voor dood gaan liggen zodat de leeuw ze met rust laat. De strategie van Denise is vooral om vriendelijk te blijven lachen. Ik probeer, zo goed en zo kwaad als ik kan, de ongecontroleerde “Uzi Sprays” van onzin richting Denise te beperken en inhoudelijk snel de punten te bespreken. Kwartier voor planning weet ik de meeting af te ronden.

“Zo”, zegt de manager lachend, aan het einde van de meeting, “ik zal regelmatig langskomen bij de cliënt om jullie in de gaten te houden” . En met een snelheid alsof ze erop heeft zitten broeden, zegt Denise met een – tikje ijzige – glimlach: “Liever niet, want dan leid je me alleen maar af”. Wel, wel, reageert de manager “Kitty Got Claws” en loopt in gestrekte draf de deur uit.

“OOOH!, DOWN GOES HIS EGO, roep ik uit voordat ik het door heb. “Stuur de notulen die je maakte maar op naar mij Denise, dan lopen we er even samen doorheen” zeg ik.

Denise, haar naam hoef ik in ieder geval niet meer op te zoeken.

31+

Gebruikers die dit bericht leuk vinden:

  • Renske Siskens
Meer lezen Onderwerp insturen Aanmelden nieuwsbrief

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Uw email zal niet zichtbaar op de site zijn.